als je het al hebt over (ver)bouwen ...

Het is alweer even geleden (mei), maar we genieten nog steeds. Ik kwam net de foto's weer tegen, vandaar dat ik ze maar eens op een rijtje zet.

Behang eraf ... alle spullen de kamer uit ...
Vloer egaliseren ... nog een keer ... en nog een keer ...
Spullen er deels terug in ...
Marmoleum op de vloer
Muren spuiten
En ergens tussendoor zijn ook de kozijnen nog geschilderd, binnen en buiten.
Het is een stuk lichter geworden.

Het resultaat doet ons verzuchten dat we nu eindelijk in "ons" huis wonen!
(en wat zijn we blij, met de mensen die van klussen hun vak hebben gemaakt!)

puinhopen?

Een gebroken wereld
Mensen breken
elkaar
Schepping wordt ruïne

Uit resten fluistert een stem
- een kinderschreeuw
uit puinhoop -
één van de velen.

Zie,
Iemand luistert
en strekt zijn armen in het puin.
Het kind uit het stof getrokken;
een mens.

Stof nog in de ogen,
staand op de bouwval
wassen de tranen zijn gelaat.

Iemand legt zijn hand
op zijn schouder
en leert
langzaam
hem bouwen,
met bouwstenen
gemaakt van puin.

Jaren geleden, om precies te zijn in 1983, schreef Rob dit gedicht ... voor mijn eindscriptie voor de HBO-Jeugdwelzijnswerk. "Bouwstenen maken van puin" - over het begeleiden van het verwerken van problematische thuissituaties.
Mijn hoop voor de kinderen die ik toen tegenkwam en eigenlijk nog steeds tegenkom, vond ik in het vertrouwen dat er altijd een nieuw begin is. Er zijn altijd openingen ... vaak duurt het een poos eer je ze vindt, maar ze zijn er ECHT. Er komt een dag, waarop je weer wilt en kunt bouwen en je het stof afschudt!

En nu? Ruim 25 jaar later?
Nu vind ik het zelf zo moeilijk om te vertrouwen, om weer te bouwen, om op te staan.
Het gaat om heel andere dingen dan problematische thuissituaties, toch? Nee, eigenlijk niet. Het is eigenlijk zo herkenbaar! De puinhopen waar ik nu nog steeds mee zit, zijn de puinhopen van mijn "geestelijke thuis".
Ontkenning, afwijzing, macht, gebruikt worden, persoonsverheerlijking, het doel heiligt de middelen, wat is waarheid?, levensverbetering of levensverandering, luisteren?, vergeven?, openheid ... zomaar wat kernwoorden van een "zeer problematische thuissituatie" ... in een kerk notabene!
En waar blijf ik nu met mijn mooie woorden uit mijn scriptie? Wanneer accepteer ik een nieuw begin? Of durf ik niet meer een nieuw thuis te zoeken, te vinden?
Hoeveel ruimte geef ik Hem om mijn tranen af te wissen?

Eén ding weet ik zeker: ik wil verder, vooruit ... bouwen, zelfs met de brokken die ik in handen heb ... op een andere plaats.
Nu nog de durf!!

woorden

Onderstaande woorden leen ik van Henri Nouwen ...
uit "Brood voor Onderweg"
Henri Nouwen - copyright Lannoo -

Woorden zijn altijd bestemd voor andere mensen. Woorden moeten gehoord worden. Als we woorden geven aan wat we beleven moeten er mensen zijn die ernaar luisteren en erop reageren. Bij een spreker hoort een luisteraar. Bij een schrijver hoort een lezer. Als de werkelijkheid, of een belevenis, wordt omgezet in woorden, kan er iets gedeeld worden tussen mensen. Als we zeggen: "Zal ik je eens vertellen wat we gezien hebben? Hoor eens wat we gedaan hebben. Ga maar eens rustig zitten, dan zal ik vertellen wat er gebeurd is. Moet je horen wie we tegengekomen zijn" - dan roepen we mensen bij elkaar en delen we ons leven met anderen. Woorden brengen ons samen en vormen ons tot gemeenschap. Als we woorden vinden voor de werkelijkheid en voor wat we beleven, dan scheppen we gemeenschap.

Ik denk ook aan de veelheid aan woorden die ik de laatste tijd gelezen heb in de Bijbel, begonnen bij Genesis, inmiddels aanbeland bij Kronieken ... In die woorden vind ik het verlangen van God om Zichzelf te delen met mensen, Zichzelf kenbaar te maken, gekend te willen zijn ... door mij, door ons!

Ik blijf zoeken naar woorden ...
Gelukkig heb ik ooit leren praten, lezen, schrijven.

Geklets?

Loof de HEER!
Ik dank hen die niet aarzelden de strijders aan te voeren.
Reizigers, gezeten op gezadelde ezelinnen,
en ook jullie die te voet moeten gaan,
overstem met je verhalen het geklets bij de bronnen
en laat ieder bij het drenken zingen van de HEER die overwon,
van de overwinning door zijn aanvoerders voor Israël behaald.


Dit is een tekst die me al een tijdje bezighoudt. Hij komt uit de Bijbel, uit het boek Rechters (hoofdstuk 5: 9-11).
Een stukje uit een loflied ... gezongen na een strijd, die de Israëlieten onder aanvoering van Deborah en Balak gewonnen hadden ... met dank aan God, die voor hen uitging! Deze strijd werd gevoerd in een tijd, dat het volk van God afdwaalde, weer terugkwam bij Hem, weer afdwaalde, weer terugkwam ... Een tijd, waarin je de vraag kan stellen, wat het volk nu eigenlijk van God wilde.

Wat mij raakt is het geklets bij de bronnen. Wat schiet je er mee op?
In dit loflied worden allen - LEIDERS en VOETVOLK -, opgeroepen om te zingen van de HEER die overwon. Je aandacht richten op God, je referentiepunt vinden in Hem .. maakt dat je andere verhalen vertelt. Geen geklets!

In hoeverre vertel ik in mijn doen en laten Wie God is? Of overstem ik Zijn werk met geklets?
Daarbij voel ik meteen ook weer de vraag opdringen, om wie of wat het mij werkelijk gaat. Gaat het mij om de aanwezigheid van God in mijn leven of gaat het mij om Zijn zegeningen? Wil ik alleen zijn presentjes of is het genoeg, dat Hij er was, is en altijd zal zijn??

en de klok tikt de tijd weg ...

En voordat ik het weet is er al weer heel wat tijd voorbij gegaan, sinds ik mezelf de vraag stelde of ik wilde blijven bloggen ... en als ...wat dan ...

Nou ja, ik weet inmiddels wel, dat ik genoeg meemaak en zie gebeuren om mezelf daarover met allerlei vragen op te zadelen. Misschien moet ik dus eens proberen om die vragen hier neer te zetten, zodat er misschien anderen eens reageren op al mijn gevraag en gemaal ... Zou zomaar een heleboel helderheid kunnen geven.
Ik ga het gewoon proberen.

Dus ...