afstudeerartikel

Zoals gezegd: het einde van mijn studie komt in zicht. Dat betekent o.a. dat er een afstudeerartikel uit mijn brein moet komen …

Mijn hoofd zit vol met gedachten en vragen over "mijn onderwerp".

Het moet – voor mij – gaan om de vraag hoe een kind de vaardigheden die hij leert in therapie kan vertalen naar zijn eigen leefwereld. Die leefwereld is vaak niet de meest rooskleurige, voedende, steunende omgeving, die je eigenlijk elk kind zou toewensen. En toch … dit kind is in therapie, leert omgaan met zijn emoties, leert dat hij zichzelf mag zijn, leert dat hij waardevol is, ontdekt bouwstenen voor zijn gevoel van eigenwaarde. Maar zijn wereld verandert (nog) niet. Of toch wel?

• Heeft het zin voor een kind om in therapie te gaan, daar te groeien en te veranderen, terwijl zijn leefwereld dezelfde blijft? (of is dit dweilen met de kraan open?)
  
• Hoe kan een kind – als hij dan toch in therapie is – zijn vaardigheden vertalen naar die wereld (waar hij zo beschadigd is en soms nog steeds wordt)? Wat heeft het kind daarvoor nodig? Wat heeft die omgeving nodig?
  
• Welke invloed heeft het kind op zijn leefwereld? En als het kind in therapie verandert, verandert er dan "automatisch" ook iets in zijn leefwereld? Zo ja, hoe dan? Niet … waarom niet?
  
• Moet alleen het kind in therapie? Hoe kunnen ouders – als primaire opvoeders – gestimuleerd (of geleerd?) worden om adequaat op het veranderde gedrag van het kind te reageren?
  
• Is het zinnig om ouders mee te nemen in de speltherapie en hen handvatten te geven om het spel van het kind weer aan te wenden voor een gezonde manier van contact tussen ouder en kind?
  
• …
  
• …
  
• …
  

Ha, wie hier iets nuttigs aan weet bij te dragen … welkom!!

Tussenevaluatie supervisie

Authentiek mens-zijn is een bestaan
dat zich niet meer door het verleden
maar door de toekomst laat bepalen.

MARTIN HEIDEGGER (1889-1976)             

 

Als ik een groene tak in mijn hart draag,
zal de zangvogel komen.

Chinees gezegde.

Deze twee teksten kreeg ik mee van mijn supervisor. Zij loopt een tijdje met mij op, in groepssupervisie, en had de "eer" een tussenevaluatie voor mij in te vullen. Naast de feedback gericht op mijn functioneren in supervisie (vragen over hoe leerbaar ik ben en of ik mijn eigen proces doorzie en of ik reflecterend leer?) had ze als aanvulling bovengenoemde citaten.

Valt mooi samen met het feit dat het weer lente wordt en de vogeltjes weer wat harder fluiten dan een paar weken geleden.
Zonnetje erbij ...

Nog een paar maanden en dan zit de studie er weer op. En dan?

een ochtendwandelingetje

Je kunt het ook "studie-ontwijkend gedrag" noemen, maar ach, het levert wel mooie plaatjes op.

Bidden?

Op een weblog van Jos Douma vond ik onderstaand verhaal:

Er was eens een Jood die voor de grote feestdagen naar de stad Jeruzalem kwam. Bidden kon hij niet, het enige wat hij geleerd had was het alfabet. Verder niets. Toen de gemeente begon te zingen ging hij naar de heilige ark en sprak tot God: ‘Ik kan niet lezen, want ik ben analfabeet. Tijd om te leren en studeren heb ik niet, want ik ben dag en nacht bezig droog brood te verdienen voor mijn arme familie. Maar u weet toch wat ik nodig heb. Ik zal nu de letters van het alfabet voor u opzeggen en ik vraag u om van deze letters de goede zinnen te vormen.’ Toen klonk er een stem uit de hemel: ‘Je wens zal vervuld worden. God wil niet het gebed. God wil het hart.’

Dit verhaal deed me weer even denken aan de vele kinderen, die ik hardop heb horen bidden ... oprecht, eerlijk, zonder omhaal van woorden, vaak maar losse zinnen, ...
Het raakte en ontroerde me elke keer weer.

En God?
Hij heeft al die kindergebeden gehoord, en het hart van die kinderen gezien!!
Dat houd ik vast!! En ik hoop en bid, dat zij dat ook vasthouden!