Tussenevaluatie supervisie

Authentiek mens-zijn is een bestaan
dat zich niet meer door het verleden
maar door de toekomst laat bepalen.

MARTIN HEIDEGGER (1889-1976)             

 

Als ik een groene tak in mijn hart draag,
zal de zangvogel komen.

Chinees gezegde.

Deze twee teksten kreeg ik mee van mijn supervisor. Zij loopt een tijdje met mij op, in groepssupervisie, en had de "eer" een tussenevaluatie voor mij in te vullen. Naast de feedback gericht op mijn functioneren in supervisie (vragen over hoe leerbaar ik ben en of ik mijn eigen proces doorzie en of ik reflecterend leer?) had ze als aanvulling bovengenoemde citaten.

Valt mooi samen met het feit dat het weer lente wordt en de vogeltjes weer wat harder fluiten dan een paar weken geleden.
Zonnetje erbij ...

Nog een paar maanden en dan zit de studie er weer op. En dan?

een ochtendwandelingetje

Je kunt het ook "studie-ontwijkend gedrag" noemen, maar ach, het levert wel mooie plaatjes op.

Bidden?

Op een weblog van Jos Douma vond ik onderstaand verhaal:

Er was eens een Jood die voor de grote feestdagen naar de stad Jeruzalem kwam. Bidden kon hij niet, het enige wat hij geleerd had was het alfabet. Verder niets. Toen de gemeente begon te zingen ging hij naar de heilige ark en sprak tot God: ‘Ik kan niet lezen, want ik ben analfabeet. Tijd om te leren en studeren heb ik niet, want ik ben dag en nacht bezig droog brood te verdienen voor mijn arme familie. Maar u weet toch wat ik nodig heb. Ik zal nu de letters van het alfabet voor u opzeggen en ik vraag u om van deze letters de goede zinnen te vormen.’ Toen klonk er een stem uit de hemel: ‘Je wens zal vervuld worden. God wil niet het gebed. God wil het hart.’

Dit verhaal deed me weer even denken aan de vele kinderen, die ik hardop heb horen bidden ... oprecht, eerlijk, zonder omhaal van woorden, vaak maar losse zinnen, ...
Het raakte en ontroerde me elke keer weer.

En God?
Hij heeft al die kindergebeden gehoord, en het hart van die kinderen gezien!!
Dat houd ik vast!! En ik hoop en bid, dat zij dat ook vasthouden!

Kinderspel is geen kinderspel!

Kinderspel
zij speelt vandaag een spel met andere namen:
Ik ben niet ik, maar ik ben die en die
en jij bent ook een ander. Op mijn knie
zit zij te zeggen wat ik zal beamen:
dat heel het leven maar wat spelen is.
(J.W. Schulte Nordholt)

Bijna aan het eind van mijn eerste jaar "speltherapie" kom ik opnieuw tot de conclusie, dat er een gigantische kracht zit in spelen.
- Spelend krijgt een kind zijn wereld op orde.
- Spelend "oefent" een kind mogelijke scenarios. Zo zou een situatie ook kunnen gaan! Als het ware probeert hij hier uit, wat hij morgen op het schoolplein tegenkomt.
- Spelen is leren, maar niet om te leren. Gewoon voor de lol! Al het leren zien wij - volwassenen - er wel in terug. Een kind wil gewoon plezier hebben.

Ik hoop volgend jaar in mijn stage veel plezier te hebben, al spelend een heleboel te leren. Daarin wil ik wel weer kind zijn.
En dat ik dan - toch wel volwassen en dus zo met mijn gedachten en intenties - een spel creëer of bijstuur waar het kind iets van leert ... dat is dan mooi meegenomen!
Het gaat eerst en vooral om het spel!
Ik ben benieuwd!
"Het leven is maar wat spelen"

prentenboek of woordenboek?

Ha, nu weet ik het eindelijk, roept Vos uit.
Wat weet je? vraagt Haas.
Ik weet wat een woordenboek is, zegt Vos.
O ja? vraagt Haas.
Vos knikt. Het boek dat ik nu lees, zegt hij.
Dat wist je toch al, zegt Haas. Het staat op de kaft. En dat vond jij zo stom. Jij zei dat elk boek een woordenboek is.
Behalve een prentenboek, zegt Vos. Een prentenboek heeft plaatjes. Er staan wel woorden bij, maar niet zoveel.
Hoe weet je dat? vraagt Haas.
Ik las het in het woordenboek!! lacht Vos.