Uit Psalm 19

2 De hemel verhaalt van Gods majesteit,
het uitspansel roemt het werk van zijn handen,
3 de dag zegt het voort aan de dag die komt,
de nacht vertelt het door aan de volgende nacht.

15 Laten de woorden van mijn mond u behagen,
de overpeinzingen van mijn hart u bekoren,
HEER, mijn rots, mijn bevrijder.

Watch the Lamb

Al een hele tijd geleden heb ik een mime-voorstelling gezien.
Ik kan geen versie vinden, die kan tippen aan wat ik toen zag. Daarom dit filmpje, toch ook erg treffend bij hetzelfde lied "Watch the Lamb" van Ray Boltz.





De persoon die dit lied vertolkte in genoemde mimevoorstelling, wisselde steeds zijn personages. Het ene moment was hij de vader, het andere moment de jongetjes of de soldaat ...
Ik merkte, dat het zo'n beroep deed op je inbeeldingsvermogen en dat ik tegelijkertijd besefte, dat eigenlijk alle rollen van toepassing kunnen zijn op mijn eigen leven ...
In de rol van de vader zie ik voor me, hoe ik mijn eigen kinderen en vele andere kinderen heb verteld over Abraham, Mozes en al die anderen, die met God wilden leven. Ik heb hen verteld over het lam, dat geslacht moest worden om de mens weer in het reine te brengen met God. Ik heb hen ook verteld over Jezus, het Lam voor ons geslacht ... En we hebben samen God gedankt en Jezus aanbeden!
In de rol van de jongetjes kan ik me ook verplaatsen ... Je doet zo je best om je opdracht te vervullen, te doen wat je gevraagd wordt, en toch glipt het uit je handen ... Maar ook dan herken ik dat moment te mogen knielen bij het kruis van Jezus, en weten dat Hij het allemaal heeft volbracht. Dat ik het niet hoef te doen, maar dat Hij het al gedaan heeft en door mij heen nog veel meer wil doen!
In de rol van de soldaat ... het volk ... Pilatus ... Ik laat de invulling verder maar even open, en luister gewoon nog vele malen naar dit lied.

zonnebloemen

Zonnebloemen draaien
met de zon mee
van vroeg tot laat
met de zon mee
tot hij ondergaat

's nachts
draaien zonnebloemen
langzaamaan
niet vlug
's nachts
draaien zonnebloemen
zachtjes terug

tot de zon komt
met de zon mee
zonnebloemenzee


een gedichtje van Hans en Monique Hagen uit "Jij bent de liefste"

als je het al hebt over (ver)bouwen ...

Het is alweer even geleden (mei), maar we genieten nog steeds. Ik kwam net de foto's weer tegen, vandaar dat ik ze maar eens op een rijtje zet.

Behang eraf ... alle spullen de kamer uit ...
Vloer egaliseren ... nog een keer ... en nog een keer ...
Spullen er deels terug in ...
Marmoleum op de vloer
Muren spuiten
En ergens tussendoor zijn ook de kozijnen nog geschilderd, binnen en buiten.
Het is een stuk lichter geworden.

Het resultaat doet ons verzuchten dat we nu eindelijk in "ons" huis wonen!
(en wat zijn we blij, met de mensen die van klussen hun vak hebben gemaakt!)

puinhopen?

Een gebroken wereld
Mensen breken
elkaar
Schepping wordt ruïne

Uit resten fluistert een stem
- een kinderschreeuw
uit puinhoop -
één van de velen.

Zie,
Iemand luistert
en strekt zijn armen in het puin.
Het kind uit het stof getrokken;
een mens.

Stof nog in de ogen,
staand op de bouwval
wassen de tranen zijn gelaat.

Iemand legt zijn hand
op zijn schouder
en leert
langzaam
hem bouwen,
met bouwstenen
gemaakt van puin.

Jaren geleden, om precies te zijn in 1983, schreef Rob dit gedicht ... voor mijn eindscriptie voor de HBO-Jeugdwelzijnswerk. "Bouwstenen maken van puin" - over het begeleiden van het verwerken van problematische thuissituaties.
Mijn hoop voor de kinderen die ik toen tegenkwam en eigenlijk nog steeds tegenkom, vond ik in het vertrouwen dat er altijd een nieuw begin is. Er zijn altijd openingen ... vaak duurt het een poos eer je ze vindt, maar ze zijn er ECHT. Er komt een dag, waarop je weer wilt en kunt bouwen en je het stof afschudt!

En nu? Ruim 25 jaar later?
Nu vind ik het zelf zo moeilijk om te vertrouwen, om weer te bouwen, om op te staan.
Het gaat om heel andere dingen dan problematische thuissituaties, toch? Nee, eigenlijk niet. Het is eigenlijk zo herkenbaar! De puinhopen waar ik nu nog steeds mee zit, zijn de puinhopen van mijn "geestelijke thuis".
Ontkenning, afwijzing, macht, gebruikt worden, persoonsverheerlijking, het doel heiligt de middelen, wat is waarheid?, levensverbetering of levensverandering, luisteren?, vergeven?, openheid ... zomaar wat kernwoorden van een "zeer problematische thuissituatie" ... in een kerk notabene!
En waar blijf ik nu met mijn mooie woorden uit mijn scriptie? Wanneer accepteer ik een nieuw begin? Of durf ik niet meer een nieuw thuis te zoeken, te vinden?
Hoeveel ruimte geef ik Hem om mijn tranen af te wissen?

Eén ding weet ik zeker: ik wil verder, vooruit ... bouwen, zelfs met de brokken die ik in handen heb ... op een andere plaats.
Nu nog de durf!!